Over trends in de wereld van de office ondersteuner en HR.

Sommige vragen zijn ronduit moeilijk te beantwoorden. Ik kan het soms ook niet geloven. Zit je al zo lang in het vak dat je het bijna niet durft te zeggen. Kun je nog geen eenduidig antwoord geven op de ogenschijnlijk zo simpele vraag; vind jij dat ik meer kan verdienen? Moet ik om opslag vragen?  

De dochter van mijn kapster werkt als management assistant bij een adviesbureau waar men veel verstand heeft van cijfers. Men regelt financieringen voor grote partijen en is niet CAO-gebonden.

Ik zat nog maar net met mijn haren in de verf de laatste roddels te verslinden, toen dochterlief mij op de schouder tikte. De overdadige kerstversiering van het Britse koningshuis moest even wachten. Mijn gedachten over Prins Harry in badjas samen aan de eggnog met oma in een degelijke flannel, werden wreed verstoord. “Jij doet toch in secretaressen, zei dochterlief? Kun je me dan even helpen? Ik heb binnenkort mijn eindejaarsgesprek en dan komt natuurlijk ook mijn salaris aan de orde. Ik denk je zit toch niets te doen en voor jou is het natuurlijk een eitje om even aan te geven wat ik zou moeten verdienen”. Mevrouw links van mij keek van onder haar met alufolie omringde spaghettimuts vol interesse onze kant uit, terwijl de buurman zijn grote en vooral heel zichtbare oren (hij ging voor coupe tondeuze) verder opende. Ik zweer het, ik zag ze gaan! Mevrouw de kapster reed haar bewielde kruk in een vloeiende beweging mijn kant uit. Ik had, wat je noemt, een podium!  

“Uh, nou, ja”, stamelde ik. “Die vraag is niet zo 1-2-3 te beantwoorden”. Ik voelde mij opgelaten door de entourage. Mijn haren stonden rechtovereind, van links naar rechts en van voor naar achter. Ik zat gevangen in een met poezelige borsteltjes en kammetjes gesierde dwangbuis, ik droeg de leesbril van de man van de kapster die was voorzien van vreemdsoortige plastic hoezen rond mijn oren en nu moest ik een serieus, professioneel en weloverwogen salarisadvies geven? Dochterlief had geen last van de omgevingsfactoren. “Hoezo niet, vroeg ze? Er zijn toch wel gewoon lijstjes waaruit blijkt wat het schuift”? 

Mij zeer bewust van de nieuwste ontwikkelingen rondom de Algemene Verordering Gegevensverwerking, aangevuld met mijn genetisch bepaalde gevoel voor privacy, vroeg ik dochterlief – “zullen we het hier zo meteen even over hebben, hiernaast”.

Ik kwam er niet mee weg. Dochterlief had niets te verbergen. Mijn 20 minuten verfintrektijd heb ik besteed aan het stellen van vragen. “Hoe groot is het bedrijf waar je werkt, wat doe je precies, hoe lang doe je het al, wat heb je hiervoor gedaan, welke opleiding heb je gevolgd, hoe functioneer je, waarin ben jij nou anders dan anderen, wat is jouw toegevoegde waarde”. Dochter was 26, werkte 37,50 uur per week in Den Haag, bereikte bijna haar einddatum van haar eerste 12 maanden contract, had een afgeronde MBO 4-opleiding en in totaal bijna 5 jaar werkervaring opgedaan bij 2 verschillende werkgevers (makelaardij en consultancy). Ze verdiende net geen 36.000 euro bruto per jaar. Een keurig, marktconform salaris. Zeker gezien het feit dat werkgever ook nog een studieschuld, ontstaan bij de consultancyclub zonder voorwaarden had overgenomen.

Desgevraagd legde ik dochterlief uit dat marktconform een lastig en breed begrip is. 2/3 van werknemers werkzaam als (management) assistant verdient ergens tussen 27000 en 45000 bruto per jaar. Hoeveel precies is afhankelijk van een aantal factoren. Een (volwaardig) HBO-diploma levert meer op dan een MBO-exemplaar. Werken in Amsterdam schuift in de regel meer dan werken in Ermelo of zelfs in Rotterdam. Een internationale consultancy club beloont uitbundiger dan de locale thuiszorgorganisatie. Een contract voor bepaalde tijd delft salaristechnisch gezien vaak het onderspit ten opzichte van een overeenkomst voor onbepaalde tijd. Ondersteuning verlenen aan het midden management spekt de bankrekening minder dan rechterhand zijn van de topdirectie. En uiteraard maakt het groot verschil of het kunstje nog moet worden geleerd (start zo rond de 25.000 bruto per jaar), of dat er sprake is van jarenlange ervaring en de assistentie meer personal wordt (ten gevolge waarvan het jaarsalaris de 45.000 makkelijk overschrijdt). Om nog maar te zwijgen van leidinggeven, dat altijd goed is voor een aardige toeslag.

Dochterlief begreep de complexiteit. Ook de aandachtige toehoorders uitten tekenen van begrip. Die vonden dat ze toch maar bofte met de werkgever die ze had. Die stelling liet onverlet dat toch nog even de vraag moest worden beantwoord wat de verhoging zou kunnen zijn. Buurman stemde steevast SP en betoogde vol verve dat ‘de hele achterstand ontstaan door de crisis in 1x moest worden ingehaald”. Zijn gekortwiekte stekels rezen ten berge van opwinding. Het vrouwelijke gezelschap onthield zich van stemming. Ik koos de gulden middenweg. Dochterlief had ballen, paps zat in de sales en zij was duidelijk erfelijk belast. “Als je zo goed bent als ik denk dat je bent, ga dan voor 5% en neem genoegen met 3”, gaf ik haar als advies. “Zorg dat je een goed onderbouwd verhaal hebt, laat gefundeerd zien wat je waard bent voor je werkgever”.

Of dat ik haar daar dan binnenkort ook nog even mee kon helpen. En haar gelijk adviseren over wat ze zou moeten doen om een beetje snel aan die 45 te komen…. Zou ze in ruil daarvoor ‘mijn nagels doen’. Een french manicure met op iedere vinger een kleurrijk kersttafereel. Ik ben zo blij dat het salaristijd is …………

nagels sfw

Deze blog verscheen eerder in Espaz Online december 2017

Aanmelden voor nieuwsbrief

Naam(*)
Ongeldige invoer

E-mail(*)
Ongeldige invoer

Abboneer mij
Ongeldige invoer

Meest gelezen artikel

Meer weten over de SharePoint trainingen?

Heb je belangstelling voor de SharePoint trainingen, of in zijn algemeenheid voor de praktische 'workouts' voor office ondersteuners die Espaz...

Een vraag aan ons?

E-mail(*)
Ongeldige invoer

Vraag(*)
Ongeldige invoer